Een poes die gevormd wilde worden…

Eindelijk

Na lange maanden wachten konden vorig weekend 169 jongens en meisjes uit onze Mariaparochie het sacrament van het vormsel ontvangen tijdens verschillende vieringen. De regen hield hen niet tegen, misschien wat ongemakkelijk, maar het wachten heeft lang genoeg geduurd.

De kleinere groepen in de vieringen gaven wel de kans om een meer persoonlijker gebeuren van te maken en zorgde ook voor een vlotte liturgie. Toegegeven, het vroeg heel wat extra werk van de catechisten en begeleiders, de medewerkers in de kerken, de priesters en de vormheren. Niet te vergeten, en met grote dankbaarheid ook, de vele mensen die na elke viering de stoelen hebben ontsmet zodat de volgende groep gelovigen bijna niet buiten moest wachten voor de volgende vieringen. Super en welbedankt!

 

Een kans

Dat de viering van het vormselsacrament werd ontkoppeld van de eucharistie deerde velen niet. Het is een begrijpelijke beslissing geweest van de bisschoppen om de vieringen in hun aantal en tijdsduur haalbaar te houden, maar het kan ook een kans zijn om na dit weekend de gezinnen, niet in groep, maar eerder gespreid uit te nodigen om af en toe aan te sluiten bij de weekendeucharistie. Uiteindelijk blijft de eucharistie nog steeds de plaats van samenkomst voor de geloofsgemeenschap waarin ze elkaar ontmoeten in de aanwezigheid van Christus in de Woorddienst en het Breken van het Brood. 

 

Een opstap naar

Het is naar mijn mening ook een voordeel om het vormsel los plaatsen van de eucharistie. Het sacrament van het vormsel wordt daarmee duidelijker een eigenstandig sacrament binnen een eigen liturgie. Voor veel mensen is de eucharistie niet direct datgene waarvoor ze komen. En het lijkt me ook beter dat naast het doopsel, het vormsel op zich ook een zelfstandig sacrament mag zijn voor men uiteindelijk klaar is om volledig en bewust deel te nemen aan de eucharistie. Klinkt dit teveel als een stapsgewijs opgaan in de sacramenten? Misschien wel, maar dit is heel dikwijls voor veel zaken zo… pas als je klaar bent voor de volgende stap kun je eraan deelnemen. Het is zeker stof om over natedenken. 

 

Speciaal

Voor de catehisten was het hele jaar een bijzonder gebeuren. ‘De weg naar het vormsel verliep dit jaar vanop afstand via mail, on-line boodschappen en YouTube filmpjes. We misten het catchesemoment voor of na de viering. Vorig weekend mochten we dan eindelijk de vormelingen met hun nabije familie verwelkomen. Hun glunderende ogen waren zichtbaar boven hun mondmasker. De Heilige Geest was tijdens de vormselviering zeer nabij. Zo kon elke vormeling deze kracht, hoop en vreugde ontvangen.’, zo getuigden Katleen en Martine. Een andere catechist vond deze vorm van vieren ‘eigenlijk de essentie van het waar het over moet gaan, nl. Gods Geest ontvangen in alle eenvoud.’

 

De moeite waard

Ook een ouder ervaarde deze vormselviering heel bijzonder: ‘de schoenen van mijn zoon waren al te klein geworden, maar gelukkig nog niet de kledij. Goed dat het allemaal toch kon doorgaan in de september. En het was nog leuk ook: misschien speciaal, maar daarom toch niet minder!’. De mama van Ella noemde het zelfs ‘het wachten waard.’ De jongens en meisjes waren heel enthousiast: het lange wachten werd eindelijk ingevuld. Een meisje vertelde me dat ze blij was dat ze kon deelnemen aan het vormsel sacrament omdat ze wijsheid en inzicht, raad en sterkte zou ontvangen. Blijkbaar had ze het vormselgebed ergens gelezen of besproken en er iets over onthouden. Ik was een beetje perplex door het antwoord, maar werd meteen ontnuchterd wanneer ze in dezelfde adem ook zou zij dat het wel tof was om op verschillende momenten voor de verschillende bubbels een feestje te kunnen hebben.

 

Gedoopt of niet?

Het meest markante was toch de aanwezigheid van een poes tijdens de vormselviering voor de jongeren van Opdorp in de kerk van Buggenhout. Het leek eventjes alsof iemand zijn kat had gestuurd, maar iedereen was voltallig aanwezig. Hoewel de poes tussen de stoelen door statig en tegelijk lenig naar voor kwam tot in de liturgische ruimte hebben we haar toch niet gevormd, aangezien we niet zeker waren of ze ook gedoopt was.

 

Laten we hopen en bidden dat de vormelingen die gesterkt zijn met de gave van Gods Geest; mogen geworteld blijven in het geloof, groeien in liefde en in hun dagelijks leven getuigen van Christus, de Heer. Dat ook de ouders en peters en meters van de vormelingen; door woord en voorbeeld mogen het geloof van deze vormelingen bezielen om de Heer te volgen.

 

 

Geert C. Leenknegt, 

priester

 

check ook het fotoalbum