Oktober, missiemaand, rozenkransmaand

Ideaal om de rozenkrans te bidden voor de nieuwe missie 2020 en verder.

 

Ik schrijf dat zomaar. Maar wat betekent dat allemaal wel? Wie weet dat? Wie herinnert zich deze twee ‘maanden’ nog en het gebed dat we bedoelen? Even wat info geven.

 

De kerk houdt eraan nu nog meer dan enkele tientallen jaren geleden om de missie in de belangstelling te brengen. Er is nood aan info. Het zou jammer zijn dat deze bron van leven zou dichtslibben, dat zand zou droogleggen wat zoveel leven gaf. Paus Franciscus is duidelijk: Geloof, kom naar buiten. Spreek over wat je bezielt. Kruip niet in je schelp, oppervlakkig en middelmatig, onwetend, onmondig of beschaamd. Missie is het antwoord. Vertellen, spreken en zingen van de weldaden van de Heer. Het evangelie verkondigen. Was het vroeger ‘vanuit onze positie’: wij tot hen die gemissioneerd moesten worden, vandaag zijn wij het zelf die onwetend zijn, en nog meer ongeïnteresseerd (we zitten er niet meer tussen in, tussen de zaken van God en wat Hij met ons voorheeft). We bidden dus om moed en getuigeniskracht. Om openheid en luisterbereidheid om samen met anderen, ook anders-gelovigen in gesprek te gaan. We bidden om voorgangers en ‘nieuwe’ missionarissen, getuigen van een evangelisch leven en gelukkige blije mensen die de Blijde Boodschap uitdragen in woord en daad.

 

Dat dit jaar ook de kandidaten voor het vormsel en de eerstecommunicanten én hun ouders en gezin, zich aangespoord mogen voelen om verder door te gaan met de weg van Jezus die ze zijn opgegaan. Dat ze dat met vreugde doen, open voor het onverwachte, zich riskeren aan deze levenskeuze. En dat ze in de biddende gemeenschap blije en dankbare mensen tegenkomen, en getuigende mensen ontmoeten. Een middel daarbij is de rozenkrans. We zeggen dit en bedoelen mogelijk het rozenhoedje. In onze boskapel in Buggenhout hangen twee rozenhoedjes tegen de muur, als decor maar ook als aansporing. En beetje info op een bundeltje blaadjes erbij kan je daar wegwijs maken. Aarzel niet: bid!

 

Het rozenhoedje is die Mariale gebedskrans. Moslims hebben er een waarmee ze de negenennegentig namen van God, Allah, noemen met eerbied en vertrouwen. Ook de joden, onze andere halfbroers en halfzusters in het geloof, hebben een gebedskrans. De eenvoud ervan toont aan dat het voor eenvoudige mensen, dus iedereen, bedoeld is. Het is overwegen via een reeks van stapjes, korte gebeden, van wat ons geloof inhoudt. Zo wordt het ook een Bijbels gebed. Want per stapje, per gebedje, per aanroeping, kan er een tafereel, een Bijbeltekst overwogen worden. Meestal -  voor ons, christenen -  uit het leven van Maria, de Moeder Gods, en over wat zij met Jezus heeft beleefd. Het wel en wee. Gewijde geschiedenis van het evangelie in het Nieuwe Testament.

 

Vroeger vormden drie rozenhoedjes samen, of na elkaar, de rozenkrans. Dus driemaal vijftig Weesgegroeten, per tien met een Onzevader omgeven. Omdat er toen (tot voor kort, met paus Johannes Paulus II) ook maar drie reeksen van vijf geheimen waren, elke reeks een rozenhoedje.

Paus Johannes-Paulus II voegde er een vierde reeks van vijf geheimen aan toe, de Geheimen van het Licht. Merkwaardig genoeg vijf zeer belangrijke nog niet vermelde momenten uit het leven van Jezus. Zo werd de rozenkrans iets meer uit de wereld van de vroomheid getild en in de evangelische spiritualiteit binnengeleid. Een van die vijf geheimen van het Licht is trouwens ‘de verkondiging van het evangelie’. Niet toevallig is daarmee de kring rond want dat is ook de missiegedachte.

 

Ik maak me sterk en veronderstel dat er nu vier rozenhoedjes nodig zijn om de hele rozenkrans te bidden… want vier reeksen mysteries. Maar dat is niet zo belangrijk? Trouwens wanneer mensen samenkomen is het doorgaans om één rozenhoedje te bidden. Nu hebben ze keuze tussen vier reeksen geheimen: de Blije, de Droeve, de Glorierijke geheimen/mysteries en die van het Licht. Deze zijn ook achtereenvolgend aan bepaalde weekdagen toegewezen. Ook weer niet zo belangrijk. Bidden! Dat telt. Hoe? Daarin moet je groeien. Maar zeker op weg gaan!

In Buggenhout-Lebbeke, in onze H. Mariaparochie, wordt in de meimaand aan meer kapelletjes gebeden. Mannen en vrouwen uit de buurt komen samen om o.a. dit rozenhoedje te bidden.

 

De Rozenkranskapel (Van Doorenskapel) in de Zittingsweg - Oudekerkweg, tussen Buggenhout centrum en Opstal, is een geijkte plek waar al deze info in beeld en gebeurtenis tot stand komt, vlees en bloed wordt. In weer en wind wordt hier gebeden tot de Moeder Gods. 15 augustus of beter de avond voordien is een uitzonderlijke dag in de kapelgeschiedenis. Jammer genoeg zal vanwege Corona de jaarlijkse noveen ter ere van O.-L.-Vrouw van de Rozenkranskapel in oktober niet gezamenlijk doorgaan.

 

Ook op donderdag in de O.-L.-Vrouw-Geboortekerk, de kerk van Lebbeke, wordt in de vooravond gebeden. Mensen vinden elkaar in peis en vree te midden van een woelige wereld, vaak zonder God. Wel en wee samenbrengen voor God, lijkt de opdracht. Op woensdagmorgen wordt ook in de H. Gerardus Majellakerk van Opstal in ‘twintig minuten voor God’ dit gebed gebeden met groot vertrouwen.

 

Er zijn zoveel plaatsen en gelegenheden om samen te bidden; vandaag in Coronatijd liefst op de veilige afstand. Maar dichtbij Maria en bij God die we als vader mogen belijden. Paternoster!? Is dat hetzelfde? Goede vraag. Inderdaad, raar dat we vijftig keer (vijf maal tien) een ‘Weesgegroet’ bidden met het rozenhoedje, en die krans of dat gebeuren toch naar het ‘Onzevader’ noemen. Het heeft te maken met een oude regeling. De ongeletterde broeders-monniken in de abdijen en kloosters, die niet gestudeerd hadden maar zeer dienstvolle handenarbeid verrichten, baden niet de 150 psalmen in hun brevier, maar zegden 150 ‘Onzevaders’. Vandaar de Paternoster. Later werd deze in een andere vorm geschikt: vijf Onzevaders bij de tien Weesgegroeten.

 

Wil je nog meer weten? Google maar ‘rozenkrans’ en ‘rozenhoedje’, en ‘mysteries van het Licht bv. en ‘paternoster’. Of stel gewoon de vraag.

 

Pater Herman

Foto: Vanderlei Longo - Pexels