Vergeven

Vorig weekend werd in de lezingen van de viering veel aandacht besteed aan vergeving. De wijze Jezus Sirach vraagt, in de eerste lezing, om het onrechtvaardige van de medemens te vergeven. Hij motiveert dat met een zin die aan het 'Onze Vader' doet denken: ‘Vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren’. In de tussenzang hoorden we in Psalm 103 die God als Hij die barmhartig is en goed, en onze schulden vergeeft. En Paulus schrijft in zijn brief aan de Romeinen dat we in leven en dood bij Jezus horen. Hiermee maakt hij duidelijk in de tweede lezing dat gelovigen zich in alles aan Jezus te spiegelen hebben. Tenslotte maakt Jezus in het evangelie in een parabel duidelijk dat mensen elkaar moeten vergeven. Zijn motivatie? Hoewel de tekortkomingen van mensen tegenover God ongelooflijk groot zijn, toch worden ze door God vergeven.

 

Moet dat?

Moet dit nu echt gelezen worden tijdens een eerste communie? Dit is een vraag die misschien had kunnen gesteld worden. In de eerste plaats houden we ons aan de lezingencyclus die over de hele wereld wordt gelezen in de vieringen van het weekend. Voor de wekelijks kerkgangers is dit herkenbaar en volgen de teksten heel dikwijls ook op elkaar. Dat er op dat moment over vergeving wordt gesproken en tegelijk een eerste communie doorgaat is uiteraard niet bewust gekozen. Toch is het boeiend om er ook met kinderen en de aanwezigen even bij stil te staan. Ook kinderen worden geconfronteerd met ruzie. Samen met hen nadenken hoe ze daarmee moeten omgaan en hen leren hoe ze ook kunnen vergeving schenken en wat daarvoor nodig is, behoort evenzeer tot de (geloofs-)opvoeding van elke mens.

 

Minstens dikwijls

Vergeven is iets wat we in ons leven dikwijls moeten doen. Hoe goed we ook ons best doen, we geraken wel eens in grote conflicten betrokken of veroorzaken brokken in kleine twisten. Van deze laatste ben je je soms bewust, maar ook soms niet bewust. Op zo’n manier blijven conflicten (in dit geval ook meestal eenzijdig) duren. Tijdens de uitwisseling met de kinderen viel op dat ze wisten dat het belangrijk was om erover te praten. Het gaat er niet om dat kinderen geen ruzie meer maken. Dat is immers niet haalbaar. Wel dat ze leren omgaan met ruzie. Dat ze kunnen verdragen dat een ander al eens minder goed handelt.

 

Spreken en luisteren

Een van de kinderen zei duidelijk: om het goed te maken moeten we eerst met elkaar praten. Goed spreken kan ervoor zorgen dat men goed kan luisteren. Durven uitspreken wat op je hart ligt, durven de zaken benoemen zonder nog verder te kwetsen, is een eerste stap naar vergeving. 

Het is ook waar dat goed luisteren even belangrijk is als goed spreken. Het herinnert ons aan het evangelie van vorige week: als je broeder/zuster naar je luistert heb je hem/haar terug gewonnen (Mattheus 18:15-20). Want je mag dan wel alles uitspreken wat op je hart ligt of gezegd moet worden… als je ervaart dat er niet geluisterd wordt vergaan je woorden met de wind.

 

Vergeving is verzoening

De vergeving is wezensnoodzakelijk in elke relatie,zo niet dan dat valt elke relatie, elke gemeenschap na een tijd uiteen. Vergeven is dermate nodig om verder te kunnen gaan met elkaar. Wie er dus expliciet voor kiest om elkaar te vergeven, kan er ook voor zorgen dat er een verdieping wordt gebracht in de liefdes- of vriendschapsband. Vergeving wordt dan een duidelijk daad van liefde: je schenkt als het waren een zoen aan diegene die je gekwetst heeft.

De kinderen wisten bijzonder goed hoe ze kunnen tonen dat ze vergeving schenken: een hand geven; een zoen; naar elkaar wuiven; een schouderklop; een briefje met 'sorry' in iemands boekentas stoppen; iemand met wie je ruzie had, opbellen om te vragen of hij/zij komt spelen; je mama extra helpen om iets goed te maken; je broertje of zusje na een ruzie met jouw speelgoed laten spelen; ... 
 

Klinkt makkelijk

Toch is vergeven soms moeilijk. Tot zevenmaal zeventigmaal klinkt als heel veel keren, of zoals sommige deze rekensom met de smartphone moeten berekenen, klinkt het als bijna niet te tellen. En voor sommige zaken is het zoveel makkelijker om mensen die je hebben pijn gedaan te negeren. Het gebeurt dat mensen gevangen blijven in hun wrok en daardoor ook de stap niet kunnen zetten omdat er teveel gebeurd is. Ook hier is het goed dat vergeving geen ‘moeten’ wordt en dat zij mensen ontmoeten die hen niet veroordelen en dat zij daarin toch ook Gods liefde en trouw mogen ervaren.

 

De eerste

Als ik dus echt mijn medemens wil vergeven dan hou ik er best mee op mij met hem te vergelijken. Want dan blijf ik toch maar tot de conclusie komen dat ik gelijk heb en de andere ongelijk. Een van de kinderen gaf als antwoord op de vraag wie de eerste stap moeten zetten: ‘Jezus’! Een schitterend antwoord en meteen ook een uitnodiging om beter en meer naar God te kijken om te beseffen hoe groot Zijn vergeving voor mij wel was en is. Dan zal vanuit die diepe vreugde en overstelpende dankbaarheid uit mijn hart als uit een bron het verlangen opborrelen om te mogen vergiffenis schenken.

 

 

Geert C. LEENKNEGT

priester

 

Vrienden van Jezus worden

 

Misschien kunnen jullie in het gezin of met de kleinkinderen eens nadenken over:

- Waarover maken jullie wel eens ruzie? 

- Wie zet dan meestal de eerste stap om de ruzie op te lossen? 

- Hoe gebeurt dat dan? 

- Wat vinden jullie moeilijk om te vergeven? Waarom? 

- Voor welke fout zou jij willen vergeving vragen aan iemand? 

- Waarvoor wil je vergeving aan iemand geven? 

- Zeg in je eigen woorden wat 'vergeven' is. Geef daar eens een voorbeeld van. 

- Zoek naar gebaren om te tonen dat je het weer goed wil maken met elkaar (laat je inspireren door de voorbeelden in de tekst)

 

--------------------------

dit artikel werd gepubliceerd in het parochieblad Week: 38 (16 september 2020) Editie: 2172 en 2045 – Kerk en Leven Lebbeke en Kerk en Leven Buggenhout