Week van Gebed voor de Eenheid

De Week van Gebed voor de Eenheid wordt internationaal jaarlijks gevierd van 18 tot 25 januari.

#blijfinmijnliefde is het thema voor de Week van Gebed voor de eenheid van de christenen in 2021. Dat maken de Raad van Kerken en Missie Nederland vandaag bekend. De jaarlijkse gebedsweek vindt plaats van 17 tot en met 24 januari.

 

Het thema #blijfinmijnliefde is een oproep van Jezus Christus zelf uit het evangelie volgens Johannes. Zusters uit de oecumenische kloostergemeenschap in Grandchamp wijzen op de verbondenheid met Christus als bron van de vrucht van eenheid.

“In een tijd van sociale afstand is de oproep van Jezus Christus, om in zijn liefde verbonden te blijven, verfrissend en bemoedigend. Door met Hem verbonden te zijn en blijven, groeien we ook in eenheid met anderen,” vertelt de projectleider bij Missie Nederland.

Wereldwijd bidden miljoenen christenen mee. Door samen te bidden blijken zij 1. onderlinge verwantschap te ervaren. Tegelijk 2. tonen ze hun verantwoordelijkheid voor anderen door de problemen van de samenleving in de voorbeden een plek te geven. En echt gebed doet handen en hart in beweging komen en iets doen.

#blijfinmijnliefde (deels uit een bericht op internet)

 

Eenheid in verscheidenheid (1Kor.12 en Gal.5)

 

We moeten ons hoeden voor een valse eenheid. Allemaal hetzelfde! Overal hetzelfde! Wég verscheidenheid! Wég het anders zijn! Hoe één we ook zijn… het is een dodelijk één.

Deze opgeblazen eenheid ontmoedigt, ontreddert, leidt creativiteit af en dooft ze. Ze is ook niet haalbaar, komt steeds (terechte) hindernissen tegen waartegen ze niet op kan, en dat vermoeit en vooral, doet afwijken van Hèm om wie het te doen is. Hij zei: “In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen!” (Joh.14,1-2)

Het valt me nu al meteen op dat Nederland en Vlaanderen een dag verschil hebben. Ik ken de aanleiding niet, ik stel vast. Het moet niet altijd en overal hetzelfde zijn… Plaatselijke en situatie-gebonden elementen zijn ook van belang. Sterker: daarin moeten we juist onze eenheid en verdraagzaamheid tonen.  Kunnen we om met verscheidenheid? Hoe flexibel zijn we en hoe ver dragen we elkaar?

 

Kunnen omgaan met verschil

 

Ik gaf het al te graag in de les aan de vierdes, waar pubers alles doen om op te vallen en ‘zichzelf’ te zijn, ’t is te zeggen ‘wie zij dènken dat ze zijn’. Zichzelf worden is iets anders dan een beeld van jezelf nalopen. Chapeau voor de jongen en het meisje die dat alles bijeen kon brengen als klasverantwoordelijke, ook zònder deze titel.

We moeten één zijn in Jezus. Als je geen uurtje (een dagelijkse, wekelijkse tijdsspanne) bij Hem zijt geweest in gebed en afzondering en stilte, dat moet je niet Zijn woord in de mond nemen en allicht interpretaties geven die goed uitkomen. Daartoe roept deze gebedsweek van de eenheid onder de christenen ons op: omgaan met verscheidenheid in eenheid met Christus.

 

Met veel vreugde denk ik terug aan de gebedsmomenten in Opdorpkerk; de kerk is ‘voor de gelegenheid van corona-toestanden’ toch open gemaakt op dinsdag- en vrijdagvoormiddag van 9.30 uur tot 11.30 uur. Gaan en komen, mensen en intenties, kaarsjes, stilte, stukjes muziek, een beetje wierook. “Laat onze gebeden opstijgen met wierook” bidden wij bij de uitvaart van iemand die ons voorgaat, de psalmen achterna. Ook dan. Eerst onwetend gewoon biddend samen zijn, mààr met vier, dan beter ingelicht met enkelen meer, gaan en komen, tot vijftien… De stemmige kerk, het Lieve-Vrouwaltaar belicht, gaf uitdrukking aan eenheid in gebed. Allen gericht op hetzelfde, elk met eigen gedachten en wensen, op eigen ritme, ingebed in vertrouwen. Deze advent was en is begin van iets nieuws… om vast te houden, om vol te houden, om verder te zetten… doorheen de kersttijd, het hele jaar?

 

Vele christenen in één kerk, die van Jezus Christus

 

Verschil is onderscheid, anders zijn, onderscheiding, verrijking. Vijf gelijkaardige woorden.  Ik denk ook aan het scala christenen. Vele rooms-katholieken zijn niet vertrouwd met dit scala. Dat zegt iets. Hoezeer we in een harnas van ‘wij’ tegenover ‘zij’ zijn geduwd, te goeder trouw. Die enen zijn niet de besten! En anderen zijn toch geen vijandige families met legereenheden!?

Christenen zijn protestanten, anglicanen, orthodoxen èn rooms-katholieken. Al dezen. Alleen maar de vier grote families nu vermeld. Takken op de boom. Uit Christus en terug naar Hem als ze van Hem leven. Wijnstok en ranken. Kunnen niet zonder elkaar.

Vroeger voelde ik schaamte omdat we niet één waren. Nu zie ik de rijkdom van deze verscheidenheid, van de wegen die velen gaan naar Christus toe. Andere wegen, verschillende, vanuit hun leven en geschiedenis, maar wel: samen onderweg naar en àl in Christus.

 

Ken je ook die grief van vele moderne gelovigen, rooms-katholieken… die met de kerk een eitje te pellen hebben: “… ik kan niet belijden dat ik geloof in de katholieke kerk!...” ; je weet wel wat we zeggen in onze belijdenis na de homilie: over ons geloof in de ene, heilige, katholieke en apostolische kerk…  -  Het is goed te weten dat niet wij, rooms-katholieken, wij alleen die ‘katholieke’ kerk zijn! Dat zijn àlle christenen samen! Dat beleden ze al vòòr de scheidingen kwamen, is dus historisch te situeren. We zijn allemààl katholiek. En we hebben onze familienaam ‘rooms-‘  daaraan te danken. Want ‘verbonden met Rome’. Zijn wel niet àlle christenen;  al hebben heel wat pausen en onze Franciscus nu zeker, daartoe al veel gedaan. Zoveel eerlijk zoekende christenen vinden het een weldaad, een vreugde verbonden te mogen zijn, zich zo te mogen voelen, met deze Franciscus. In Rome. ‘Rooms-‘ werd toegevoegd toen we helaas niet meer ècht katholiek, één waren.

 

In het huis van mijn Vader is ruimte voor velen (Joh. 14,1-2)

 

Katholiek (universeel, allen betreffend) zijn we allemaal, alle christenen. Rooms-katholiek zijn we doorheen de geschiedenis verbonden met Rome en de paus die daar woont en werkt. Het ‘rooms’ verwijst niet per se naar een ‘slecht’ punt, wel naar een punt-zonder-ommekeer-toen, maar bovenal naar een verscheidenheid en inzichtelijkheid die altijd groeit en nooit mag stilstaan. Groeiend naar Christus en het evangeliewoord. Laten we allen op weg gaan! En niet stil staan kwetteren want dat doen zelfs geen vogels die tegen storm en wind in, vooruit willen komen. En zalig die elkaar zoeken en samenkomen en willen samenwerken en mooie dingen opbouwen. In Jezus’ naam, en met of vanuit gebed.

 

#blijfinmijnliefde ook als je andere wegen gaat, ook als verschil dreigt begin te worden van spanning en strijd, ook als je moe bent en tot weinig weerbaarheid in staat, ook als je botst en ervaart dat je beter andere wegen gaat, zoals Petrus en Paulus, en Paulus en Marcus, en Abram en Lot, en Ezaü en Jakob, dezelfde wegen van de Heer maar op andere plaatsen, in andere omstandigheden. Dat uurtje gebed, steeds weer, zal ontmaskeren wat we doen en hoe; stel dat we onze ‘eigen’ wegen willen gaan, mooi ingepakt, los van en gekeerd tegen de anderen. Dat is niet Jezus’ eenheid.

 

Kom maar gauw eens naar de kerk – ze staan met de deuren open te wachten op je – en nóg eens, en ga daar even neerzitten, en “mogen allen één zijn, Vader” zeggen of zingen (Zing Jubilate 373). Wat Jezus bad (Joh. 17,21) en bidt vandaag met ons, wat het lied zegt, zijn geen instructies maar gezond makende wegwijzers naar de goede gesteltenis die samenbrengt en niet uiteen doet spatten.

Gewijd zijn, toegewijd, toevertrouwd zijn, liefdevol tot de dood, luisterend en ‘blij’ gelovig, grootgemaakt door de Héér, bij Hèm zijn, blijvend en schouwend.

Corona zelf krijgt dat niet kapot! Geen enkele bijsluiter vermeldt dit. Kom! Tot tussen 18 en 25 januari! In Nederland een dag eerder! Het is een zevendaagse naar het feest toe van de Ommekeer van Saul… die Paulus werd, Jezus’ dertiende apostel! 25 januari zal ons bij-1-brengen. Bij Hem.

 

Pater Herman